öyle ki.

Ben, hayatımdaki insanlardan birinin köpeğiyken bir başkasının kedisi olabiliyorum.
Çünkü İnsanlara hak ettiklerinden fazla değer verme, “gerçekten” hak edene ise zerre bir şey* bırakmama konusunda o kadar başarılıyım ki.
Köpeği olduklarım beni o kadar hak etmiyorlar ve ben onların peşinden o kadar çok koşuyorum ki.
Kedisi olduklarıma karşı o kadar bencilim ki.
Bu durum o kadar kötü hissettiriyor ki.
Tam da "kendini bulunmaz hint kumaşı sanan bünye"leri hayatımdan uzaklaştırma kararı almışken, kendimi de bulunmaz hint kumaşı sandığımı fark etmem o kadar ironik ki-şu an gerçekten ölsem de olur yani.

*: şey: zaman, ilgi, sevgi, saygı, hoşgörü…vs.